Вопросы

Зычныя ў старажытнарускую мову перайшлі звычайным шляхам: індаеўрапейская мова-аснова → агульнаславянская мова-аснова → старажытнаруская. У старажтнарускай мове адрозніваліся наступныя зычныя: а) губныя б – б’, п – п’, в – в’, м – м’. Гука ф у старажытнарускай мове не было, ён прыйшоў з грэчаскімі запазычаннямі. б) пярэднеязычныя д, т, з, с, дз – д’, т’, з’, с’, дз’; толькі мяккія ж’, ш’, ч’, ц’. в) сярэднеязычны гук ј – мяккі. Утварыўся з індаеўрапейскага ǐ. г) заднеязычныя г, к, х – маглі быць толькі цвёрдымі. У выпадку памякчэння ўзнікала 1 і 2 палаталізацыя. А сучасным спалучэнням гі, кі, хі ў старажытнарускай мове адпавядалі спалучэнні гы, кы, хы

Пералічыце старажытнейшыя фанетычныя змяненні ў мове ўсходніх славян. Да фанетычных асаблівасцей адносяцца: 1) страта насавых ą, ę і замена іх ненасавымі у, а: рąка – рука, пęть – пяць; 2) замена пачатковага *је на о: *јелень – олень, јесень – осень, језеро – озеро; 3) 1 паўнагалоссе: *tort→torot, *tolt→tolot, *tert→teret, *telt→telot 4) Пад уздзеяннем закону адкрытага склада агульнаславянскія спалучэнні ў пачатку слова ор, ол істотна змяніліся. Гукі памяняліся месцамі пад уплывам тэндэнцыі да адкрытага склада. *opluia→ролия *orbota→орбота→работа 5) Спрашчэнне агульнаславянскіх спалучэнняў *dl, *tl у сярэдзіне слова на л. *gordlo→горъло *mūdlo→мылъ *sadlo→салъ 6) Пераход h – и дhтя – дитя – дзіця дитя сhница – сініца – синица – синица

Насавыя галосныя і іх гісторыя. Насавыя галосныя ą, ę утварыліся ў агульнаславянскі перыяд. У стараславянскай мове яны абазначаліся @– ą, #– ę. Аб існаванні насавых ą, ę ў мове ўсходніх славян сведчаць не толькі матэрыялы з розных славянскіх моў, але і некаторыя раннія запазычанні са старажытнарускай мовы. *кąдhль→кудзеля – кудель – кудели Насавыя галосныя ў старажытнарускай мове сталі замяняцца чыстымі (ненасавымі) у ІХ ст. ą→у, ę→а з мяккасцю папярэдняга зычнага. зąбъ – зуб, дąбъ – дуб, пęть – пять Аб існаванні ў старажытнасці насавых сведчаць некаторыя чаргаванні.