Пятрусь Броўка – таленавіты беларускі паэт-лірык, творчая індывідуальнасць якога складвалася пад уплывам паслякастрычніцкага часу. Аўтар паэтычных зборнікаў “Пахне чабор” (1959), “Высокія хвалі” (1962), “Між чырвоных рабін” (1969).

Нарадзіўся ў 1917 г. ў Таліне, у рабочай сям’і. У 1920 г. бацькі вярнуліся на радзіму, дзяцінства паэта прайшло ў Бягомлі. Скончыў педагагічныя курсы на Магілёўшчыне і вучыўся завочна на філалагічным факультэце Мінскага настаўніцкага інстытута, які скончыў у 1939 г. У верасні 1939 г. быў мабілізаваны ў армію, прымаў удзел у паходзе ў Заходнюю Беларусь. У гады Вялікай Айчыннай вайны быў ваенным карэспандэнтам, у 1944 – 1945 гг. знаходзіўся з часцямі Савецкай Арміі ў Іране. Пасля дэмабілізацыі працаваў у рэдакцыях часопісаў і газет “Вожык”, “Літаратура і мастацтва”, “Нёман”, “Маладосць” (1946 – 1966), сакратаром праўлення СП Беларусі (1966 – 1971). У 1973 г. прысвоена званне народны паэт Беларусі.