У перыяд Лютаўскай рэвалюцыі судовая сістэма стала адной са сфер дзяржаўна-прававога ладу Расійскай імперыі, якія ў найменшай ступені падвергліся пераўтварэнням. У свой час судовая рэформа 1864 г. апярэдзіла агульны ход працэсу мадэрнізацыі краіны. Яна грунтавалася на прынцыпах незалежнасці судовай улады, галоснасці і спаборнасці судовага працэсу. Аднак у 1870–80-х гг. самадзяржаўем быў прыняты шэраг мер па іх абмежаванні. Важнейшае значэнне ў дадзеным кантэксце мела скасаванне паводле закона ад 12 ліпеня 1889 г. інстытута міравых суддзяў (на тэрыторыю Беларусі ён быў паступова распаўсюджаны ў 1900–1903 гг.). У сельскай мясцовасці іх паўнамоцтвы перадаваліся земскім участковым начальнікам, якія ў сваёй асобе сумяшчалі судовыя і адміністрацыйныя функцыі ў адносінах да сялян. Гэта відавочна супярэчыла прынцыпам незалежнасці і ўсесаслоўнасці суда. Часовы ўрад у якасці асновы сваёй палітыкі ў сферы суда абвясціў вяртанне да першапачатковых прынцыпаў Судовых статутаў ад 20 лістапада 1864 г. Адным з галоўных дзеянняў у дадзеным кірунку стала ўзнаўленне дзеяння інстытута міравых суддзяў.